NL | EN | DE

Hope

Leeftijd: 5 jaar
Binnengebracht: 06 - 2018
Gevonden in: Wajok Hilir
Wajok Hilir

Achtergrond

In juni 2018 werd het SOC door de organisatie Planet Indonesia getipt dat er ruim twee uur rijden van Sintang ook een orang-oetan als huisdier werd gehouden. Op 30 juni is de bospolitie er samen met het SOC op af gegaan. Ze troffen daar een jong vrouwtje van twee jaar oud dat al zeven maanden als huisdier werd gehouden. De familie die haar als huisdier hield had haar voor Rp 1.500.000 gekocht van stropers die eerst haar moeder hadden gedood. Het SOC heeft haar Hope genoemd.

De 'eigenaar' had voor haar een kooi van vier bij zes meter gebouwd, maar Hope werd er regelmatig uitgelaten om met de kinderen van het gezin te spelen. Ze kreeg veel menseneten en maar weinig fruit. Volgens de vrouw des huizes wilde Hope het liefst koekjes, wat uiteraard geen gezond voedsel is. Eens per dag moest Hope ook in bad.

Voortgang

Hope bleek gelukkig gezond en kon na haar quarantaine naar het babyverblijf. In januari 2019 is ze naar het oefenbos in Jerora gegaan. Beetje bij beetje leert ze door vallen en opstaan, en door de andere orang-oetans na te doen, hoe ze in het bos moet overleven.

Opvang

Het Sintang Orangutan Center (SOC) vangt orang-oetans op die als huisdier of handelswaar gevangen hebben gezeten. Vaak zijn de orang-oetans getraumatiseerd omdat ze al heel jong bij hun moeder zijn weggehaald en omdat hun moeder voor hun ogen is gedood. Bij het SOC krijgen ze liefdevolle, professionele verzorging en wordt hun natuurlijke gedrag gestimuleerd. Zo worden ze uitgedaagd om verschillende soorten voedsel te proeven en te eten, nesten te bouwen en problemen op te lossen. Daarnaast kunnen ze hun klimvaardigheden verbeteren en komen ze volop in contact met andere orang-oetans. Het doel is om ze uiteindelijk uit te zetten in hun natuurlijke omgeving: het oerwoud.

Oefenbos

(huidige locatie)
Tembak Lestari is een stuk tropisch woud in de binnenlanden van West-Kalimantan. Het gebied is ingericht als oefenbos voor de orang-oetans die in het SOC voldoende zijn hersteld. Onder begeleiding van de lokale staf leren de orang-oetans stap voor stap zelfstandig te leven in hun natuurlijke omgeving. Zo leren ze in het oefenbos zelf voedsel te verzamelen, nesten te bouwen in een echt bos en beter te klimmen.

Uitzetting

Als de orang-oetans in het oefenbos hebben laten zien dat zij zelfstandig kunnen overleven in het wild en alle nodige vaardigheden voldoende bezitten, dan kunnen ze worden uitgezet in beschermde bosgebieden. Hier worden ze in het begin nog in de gaten gehouden, maar uiteindelijk zullen ze in alle vrijheid hun bestaan kunnen voortzetten. Eén van die gebieden is het Saranbos ten westen van Tembak. Omliggende dorpen werken samen om dit bos te behouden en te beschermen.

Leerzame vriendschappen

Net als alle andere jonge orang-oetans heeft Hope één heel goede vriend waar zij close mee is: Amory. Samen zoeken ze naar voedsel in het oefenbos. Hope eet zeer gevarieerd en vindt dat allemaal zelf. Ze is bijzonder goed in het uitgraven van mierennesten. Waar andere orang-oetans een stok gebruiken (om beten te voorkomen) doet Hope dat met haar blote handen. Maar geen zorgen; orang-oetanhanden lijken wel van leer te zijn en het lange, dikke haar op handen en armen houdt veel weg van de dikke huid. Hope is gek op fruit. Wanneer het voedertijd is graait zij zoveel voedsel bij elkaar als ze kan en terwijl ze de groente met haar lichaam afschermt begint ze eerst van het fruit te eten. Hoewel zij blijkbaar een zoetekauw is, is dat niet erg. Fruit heeft betere voedingswaarden dan groente. Soms leren de weesorang-oetans in het SOC om eerst hun groente op te eten, waarna ze met zoet fruit, bij wijze van dessert, beloond worden. Niet veel anders dan wij als mensen vaak bij onze kinderen doen. Haar vriendschap met Amory gaat verder dan elkaar alleen maar gezelschap houden. Jonge  orang-oetans zoeken met zorg hun vrienden uit: ze willen graag van elkaar leren. Regelmatig zoeken zij een nieuwe beste vriend uit als ze genoeg van elkaar geleerd hebben. Wilde orang-oetanmannen houden hun beste vrienden vaak aan tijdens hun puberteit en vormen soms een peergroep die door het oerwoud zwerft en zo probeert de dames te overreden te paren. Volwassen orang-oetanvrouwtjes kiezen meer voor een solitair bestaan en blijven vaak in dezelfde omgeving, of daarbij in de buurt, als waar zij zijn opgegroeid. Bij het behalen van de volwassen leeftijd willen zowel orang-oetanmannen als –vrouwen het liefst hun eigen weg zoeken. In tegenstelling tot andere grote apen  brengen ze het meeste van hun tijd alleen door. Dit is niet omdat orang-oetans elkaars gezelschap niet leuk vinden maar omdat voedsel soms schaars is. Het regenwoud voorziet niet in voedsel voor grote orang-oetanfamilies die samen optrekken. Als er een overvloed aan voedsel is, zoals wanneer een grote vruchtdragende vijgenboom in de buurt is, zie je nog weleens grote groepen orang-oetans bij elkaar om dit samen te vieren.

Lees meer

Afgelegen hoekjes

Hope boekt heel goede vooruitgang met name in het bouwen van nesten voor de nacht. Ook haar sociale gedrag gaat vooruit. Ondanks dat zij graag op zichzelf is en zich prima alleen kan vermaken, brengt ze veel tijd door met Amory en Victoria. Ze zoeken samen naar voedsel in het oefenbos en gaan graag op onderzoek uit in afgelegen hoekjes. Als Hope even alleen is, houdt ze ervan om over de bodem van het bos te rollen; iets wat we liever niet zien. Want later, als zij is vrijgelaten, is dat gevaarlijk om te doen; wilde zwijnen die ook in het bos leven zijn een gevaar voor voor orang-oetans en daarom is het beter voor hen om hoog in de bomen te blijven. Hope kan erg goed met Victoria opschieten. Maar als Victoria een door haar gevonden mierennest (een delicatesse voor orang-oetans) niet met Hope wil delen is Hope daar zo verbolgen over dat ze achter Victoria aangaat om haar een lesje te leren. Een assertief dametje dus!

Lees meer

Samen delen

Hope en Amory zijn de beste vrienden. Ze spelen niet alleen graag samen, maar ze gaan ook graag met z’n tweeën het bos in om samen eten te zoeken of een nest te maken. Ze zijn zelfs zo aan elkaar gehecht, dat ze hun eten met elkaar delen. Op een dag zat Hope met een mond vol fruit lekker te eten, toen Amory ineens haar snoet beetpakte. Men zijn lippen tegen haar mond vroeg hij haar om ook een hapje fruit. Hope vond dat geen probleem en liet Amory wat fijngekauwt fruit uit haar mond pakken. Op een ander moment waren Hope en Amory elk een nest aan het bouwen. Op een gegeven ogenblik liet Amory zijn eigen nest in de steek en begon Hope te helpen met haar nest. Die avond sliepen ze samen in één nest.

Lees meer